DE EERSTE STAP NAAR ADOPTIE
Het allereerste begin
In september 2002 hebben we, zonder er veel over gesproken te hebben, informatie opgevraagd bij Stichting Adoptievoorzieningen, kortweg VIA en ons in laten schrijven bij het Ministerie van Justitie. Het was puur een zakelijke handeling omdat we wisten dat er lange wachtlijsten zijn en met de gedachte dat we altijd af kunnen haken.
Enkele dagen later hadden we al een bevestiging van Justitie dat ons verzoek is ontvangen en dat aan ons een B.K.A.-registratienummer is toegekend, wat tijdens de gehele procedure van belang zal zijn. Verder was het een uitgebreide brief met informatie wat ons eigenlijk niet zo interesseerde, omdat er meerdere malen in vermeld stond dat er lange wachtlijsten zijn en dat we voorlopig geen aktie konden ondernemen dan alleen maar afwachten. Dat deden we dus. De brief hadden we ergens in een map opgeborgen om er vervolgens nauwelijks meer aan te denken en gewoon weer over te gaan op de orde van de dag.
Nog geen week later kregen we bericht van VIA dat zij onze gegevens van Justitie hadden ontvangen en wederom o.a. de mededeling dat het lang wachten zal worden. Dat wisten we al, en ook deze brief verdween in de map.
December 2003
De tijd gaat erg snel als je het druk hebt met van alles behalve met adoptie. Want in december 2003 kregen we bericht van VIA dat we in de periode van april t/m juli 2004 voorlichtingsbijeenkomsten verplicht moeten bijwonen en of we bijgevoegde acceptgiro per direct willen overmaken.
We waren allebei toch wat overrompeld, het leek opeens allemaal heel serieus (vooral omdat er nu een dikke rekening bij zat!). Wij waren hier (nog) helemaal niet aan toe.
Gelukkig was er een mogelijkheid om uitstel aan te vragen van maximaal één jaar. We hebben meteen een briefje op de post gedaan met het vriendelijke verzoek of we het nog een jaartje uit mochten stellen. Dat was geen probleem en t.z.t. zouden we weer bericht krijgen.
Deze brief werd opgeborgen in de map en het leven ging voor ons weer door. Toen we in oktober 2004 heerlijk genoten van een zonvakantie op Fuertefentura kwam het adoptieverhaal even ter sprake. Dat heb je wel eens. Dan geniet je enorm van zo’n vakantie en helemaal met de wetenschap dat deze ongehoorde luxe geen gewoonte is. Tsja, financieel gezien kan je een hoop doen voor dat geld wat je aan dergelijke vakanties uitgeeft. Het was even een reminder voor onze eventuele plannen in de toekomst, want het einde van het jaar nadert en dan zullen we wel weer een oproep krijgen voor de voorlichtingsbijeenkomsten.
December 2004
En zoals verwacht lag in december 2004 weer een envelop van VIA op de deurmat. Wederom met het verzoek om de bijgevoegde rekening te betalen om vervolgens deel te kunnen nemen aan de verplichte voorlichtingsbijeenkomsten die zullen plaatsvinden in de periode april t/m juli 2005. Uitstel was nu niet meer mogelijk, maar dat was voor ons ook niet nodig. ‘We gaan de bijeenkomsten gewoon volgen en we zien wel’ was onze instelling. Maar bijna vanzelf gingen we er wat meer over praten en denken en kwamen er allerlei vragen boven. Op internet hebben we veel informatie kunnen vinden. Heel veel (aspirant)adoptiefouders hebben hun verhaal op internet gezet. Dat is enorm boeiend om te lezen. Het ging wat meer voor ons leven en we konden ook wat vragen bij hen kwijt. Ook in de bibliotheek hebben we gesnuffeld naar boeken over adoptie.
Maar ondanks alle informatie die beschikbaar is, blijven er toch wat vragen onbeantwoord. We hopen dat de voorlichtingsbijeenkomsten hierin helderheid kan geven.
Februari 2005
Eind februari kregen we een grote dikke envelop van VIA met daarin een dik handboek, het rooster met programma-overzicht en de lokatie waar de voorlichtingsbijeenkomsten zullen plaatsvinden. Ter voorbereiding op de bijeenkomsten moeten we een bepaald gedeelte uit het handboek doornemen.
De ‘cursus’ bestaat uit zes bijeenkomsten verdeeld over ruim twee maanden. Op woensdagmorgen 27 april as. worden we om 09.30 uur bij café-restaurant Statenburcht in Rotterdam verwacht.
April 2005
Hiermee is de lange wachttijd voor ons nu verstreken. Wij beginnen aan de volgende stap van een misschien wel heel lang en onbekend traject, waarvan wij nog niet weten waar en hoe deze zal eindigen...
TERUG
| 
