DE VIA CURSUS
27 april 2005, 1e VIA-bijeenkomst
Introductie van de Stichting Adoptievoorzieningen en kennismaken
Thema: Biologische ouders
Op woensdagmorgen werden we om 09.30 uur in een restaurant in Rotterdam verwacht. Lichtelijk opgewonden reden we richting Rotterdam. En natuurlijk moest het weer zo zijn dat er flinke files stonden, maar we waren op tijd vertrokken, dus arriveerden we ook keurig op tijd.
Na een kop koffie moesten we ons begeven naar een zaaltje. Normaliter bestaat een groep uit acht stellen. Maar één echtpaar had zich voortijdig terug getrokken en een echtpaar kwam niet opdagen. Dus startten we deze bijeenkomst met zes koppels en twee dames die ons zullen ‘voorlichten’ tijdens deze bijeenkomsten.
Daniëlle en Marianne vertelden eerst e.e.a. over Stichting Adoptievoorzieningen (VIA, VIB en WAN) en stelden zichzelf voor. Vervolgens waren wij aan de beurt in een voorstelrondje. Nou ja, rondje, het was behoorlijk uitgebreid. Wie we zijn, wat we in het dagelijkse leven doen en wat ons er toe gebracht heeft om ons in te schrijven voor adoptie. Tijdens het voorstellen vertelde een echtpaar dat ze onverwacht zwanger waren geworden door middel van IVF. Zij zullen daarom de procedure moeten afbreken. De sfeer was erg ongedwongen en gezellig. Vervolgens was het weer tijd voor een kop koffie. Even pauze.
Na de pauze kregen we een film te zien over een opvanghuis voor aanstaande moeders in Colombia. Dit is een huis waar zwangere meisjes/vrouwen opgevangen worden, wanneer ze nergens anders terecht kunnen. Hier kunnen ze de zwangerschap voldragen en in alle rust hun kindje krijgen. Na de geboorte krijgen ze nog een maand de tijd om te bedenken of ze zelf het kindje kunnen houden of dat ze het afstaan.
Helaas zijn dit soort tehuizen alleen in Colombia en komt het veelal voor dat zwangere vrouwen alleen voor de keuze staan en geen hulp krijgen van de vader van het kindje of van de familie, waardoor ze het kindje te vondeling moeten leggen. Het is ontzettend triest om te zien wat een verdriet die (aanstaande) moeders hebben. Geen enkele moeder krijgt een kind om deze vervolgens zonder emotie af te staan. Het is duidelijk dat het zo iets onnatuurlijks is om een (pasgeboren) kindje bij de moeder weg te halen!
11 mei 2005, 2e VIA-bijeenkomst
Thema: De achtergrond van het adoptiekind, ervaren adoptieouder(s)
Nadat we een kopje koffie hadden gedronken werden we weer verwacht in het voor ons inmiddels bekende zaaltje.
Ons werd medegedeeld dat wederom een stel zich heeft teruggetrokken omdat de leeftijd van één van hen te hoog is (bijna 50!), om nog voor adoptie in aanmerking te komen. We gaan al aardig op het verhaaltje van de tien kleine negertjes lijken, want nu blijven we nog met vier stellen over. Volgens de leidsters is dit een unieke situatie, wat ze zelf eigenlijk ook nooit eerder hebben meegemaakt.
Wij kregen vier filmpjes te zien. Van een kindertehuis in Ethiopië, twee kindertehuizen in Haïti en een kindertehuis in China. Het is best confronterend wat je dan te zien krijgt. De kindertjes hangen een beetje apathisch in hun bedje. Er is geen tijd voor aandacht. Geen speelgoed en vaak moeten ze hun bedje delen met één of twee andere kindertjes. Hierdoor lopen de kinderen al gauw een achterstand in hun ontwikkeling op. Het komt geregeld voor dat de kinderen die al wat langer in een tehuis verblijven, jaren niet buiten zijn geweest.
De grote vraag of het wel verstandig is om een kind uit zijn eigen omgeving, cultuur en wortels te halen, wordt door deze beelden voor een deel weggenomen. Want een kind heeft daar eigenlijk helemaal geen wortels en het enige wat met de cultuur van dat land te maken heeft is het eten wat het krijgt.
Na een korte break kwam een ervaren adoptievader aan het woord. Het was erg interessant om zijn verhaal te horen en hieruit meteen wat praktische tips mee te krijgen. Het is vrijwel vanzelfsprekend dat er moeilijke periodes zijn, vooral de eerste tijd. Maar hij kon ook enorm vermakelijkeanekdotes vertellen, wat ze met hun kleine meid hadden meegemaakt.
25 mei 2005, 3e VIA-bijeenkomst
Thema: De band tussen ouder en kind: hechting
Het thema van deze bijeenkomst, veilige en onveilige hechting, was zeer boeiend. Een stukje psychologie. En eigenlijk een ‘les’ wat voor alle (aanstaande) ouders zinvol zou zijn. Vooral als je bedenkt dat 35% van de Nederlandse kinderen onveilig gehecht zijn, en dan hebben we het nog niet eens over de gevallen waar nooit hulp voor ingeschakeld is.
We kregen een film te zien over een jongetje die op 2-jarige leeftijd naar Nederland is gekomen en een meisje van 20, die 20 maanden oud was toen ze geadopteerd werd. Het jongetje, Chris, zat in een tehuis met 500 kinderen. Overleven dus. Door iets voor elkaar te krijgen, moest hij aandacht trekken. En dat kon hij goed. Heel hard schreeuwen en heel druk gedrag. Met het gevolg dat hij totaal niet aanhankelijk was en natuurlijk erg druk. Als hij heel hard viel, stond hij op en liep weer verder, zonder één traan te laten. Hij wist niet hoe hij zich moest uiten. Gaf geen blijk van zijn verdriet en pijn. Na veel geduld, aandacht en liefde van zijn (adoptie)ouders, kwam hij stukje bij beetje los. Het meisje, Minke, vertelde dat ze hier heel ongelukkig is geweest. Ze durfde niet zichzelf te zijn, uit angst om teruggestuurd te worden. Maar zij is in een heel andere tijd geadopteerd. Toen waren er geen boeken, internet, voorlichtingsbijeenkomsten e.d.
8 juni 2005, 4e VIA-bijeenkomst
Thema: Scheiding en rouwproces en de eigen situatie van de adoptieouders
Wederom een zeer interessante ochtend. Het rouwproces in het algemeen werd besproken. Het blijkt dat kinderen een heel andere rouwverwerking doormaken dan volwassenen:
| Volwassenen |
Kinderen |
|
* ontkennen |
* schijnaanpassing |
| * protest |
* dezelfde vragen stellen, lichamelijke
reacties (bedplassen, slaapproblemen) |
| * woede |
* huilen, schreeuwen, schoppen, vernielen |
| * verdriet / pijn |
* apatisch worden |
| * wanhoop |
* verlies van eetlust en energie |
| * hoop |
* ziek worden |
* aanvaarden (>> dus niet accepteren,
want dat is bijna onmogelijk) |
* onthechten en emotioneel loslaten |
Bovengenoemde fases kunnen in bepaalde periodes weer terug komen, maar dan in mindere mate of op andere wijze. Kinderen kunnen in de loop van hun ontwikkeling, dus tijdens de pubertijd en wanneer ze volwassen geworden zijn, weer een rouwproces doormaken. Bijvoorbeeld een adoptiemeisje, die op een gegeven moment zelf moeder wordt, kan weer in een soort rouwproces belanden door op een andere manier er bewust van te worden dat haar moeder haar heeft afgestaan, toen ze net zo klein en kwetsbaar was als dat haar eigen kindje nu is.
22 juni 2005, 5e VIA-bijeenkomst
Thema: Opgroeiende adoptiekinderen
Afgezien van het feit dat we deze ‘cursus’ volgen voor de adoptieprocedure, zijn de bijeenkomsten ook heel leerzaam en zeer verrijkend. Vandaag stond in het teken van loyaliteit en de eigen identiteit van het adoptiekind. Iedereen heeft een primaire en een secundaire loyaliteit. Primaire loyaliteit is tussen de familieleden, de zgn. bloedband. Dit is er vanaf de geboorte. Secundaire loyaliteit is verworven, d.w.z. dat er aan gewerkt moet worden om het te verkrijgen en te behouden. Dit is bijvoorbeeld het geval tussen vrienden, collega’s en de partner. Een adoptiekind heeft twee primaire loyaliteiten.
Voor de identiteit van een adoptiekind blijkt dat het heel belangrijk is, of een kindje gewenst of ongewenst is. Het is bijna vanzelfsprekend dat een adoptiekind bij zijn adoptieouders gewenst is, maar dit is in contrast met zijn biologische ouder(s). Want het kind zal het gevoel krijgen dat het om de één of andere reden daar niet gewenst was, omdat het is afgestaan. De ervaringen die een kind heeft opgedaan in het pleeggezin, tehuis e.d. zijn ook erg belangrijk voor zijn identiteit. Wat niet minder belangrijk is, is de naam. Van wie heeft het de naam gekregen? (het komt nl. ook voor dat de moeder geen naam geeft, en dat de directeur van het tehuis het kind een naam geeft). En is de geboortedatum wel bekend, of is deze gegokt? Het is in ieder geval heel belangrijk om als adoptieouders hier open in te zijn en niet negatief te zijn over de biologische ouders.
6 juli 2005, 6e en laatste VIA-bijeenkomst
Thema: Wensen en grenzen, gezinsonderzoek, vergunninghouders en nazorg
Wat vliegt de tijd! Alweer de laatste bijeenkomst, wat betekent dat we hiermee weer een fase in de procedure kunnen afsluiten. Deze bijeenkomst was vooral gericht op de volgende stap: het gezinsonderzoek, wat door de Raad van Kinderscherming wordt uitgevoerd middels 3 à 4 gesprekken bij ons thuis. Omdat de rechtbanken niet zo snel zijn en een behoorlijke achterstand hebben, is de verwachting dat we ongeveer eind 2005 aan de beurt zijn. Het zal niet zo zijn dat ze komen ‘controleren’ of het huis wel netjes schoon is, maar de volgende zaken zullen ter sprake komen:
of we in onze omgeving ervaring hebben met kinderen
- hoe onze woon- en werksituatie is
- onze geloofsovertuiging en normen en waarden
- onze ideeën ten aanzien van de opvoeding
- onze geestelijke en lichamelijke gezondheid
- onze financiële situatie
- of één van ons een strafblad heeft.
Uiteindelijk zal de Raad voor de Kinderbescherming ons officieel toestemming geven om te adopteren, de zgn. beginseltoestemming (BT).
Verder werd ook besproken hoe de procedure verloopt na het verkrijgen van de BT.
In Nederland wordt de procedure begeleid door een vergunninghouder. Dit is een organisatie die van het Ministerie van Justitie een vergunning heeft gekregen om adopties te begeleiden. Op dit moment zijn er zeven vergunninghouders in Nederland. Wij zullen hieruit een keuze moeten maken
en tevens moeten we gaan nadenken over de volgende vragen:
- uit welk land willen (en kunnen) we adopteren; ieder land heeft zijn eigen criteria, zoals
minimum en maximum leeftijd van de adoptieouders, aantal jaren dat je getrouwd bent,
geloofsovertuiging, enz.
- leeftijd van het kind
- meerdere kinderen tegelijk
- voorkeur voor een jongen of een meisje
- willen we een kindje adopteren met een verhoogd medisch risico, een operabele handicap of
een niet operabele handicap?
Al met al heel wat moeilijke vragen om over na te denken. Maar daar hebben we de tijd voor, want het zal nog wel even duren voordat we de Raad van Kinderbescherming over de vloer krijgen.
TERUG
|
