TWEE KAARSJES EN EEN ROOS
Kort na de aankomst in Nederland van de reis naar Zuid-Afrika, belandden we in een vrij hectische periode. Daar waren meerdere redenen voor dan alleen de komst van Owami in ons gezin. Natuurlijk stond de verhuizing met alle voorbereidingen en kluswerkzaamheden op stapel, daarnaast is Kees een aantal weken flink aan het tobben geweest met zijn gezondheid. Simpelweg geen tijd om ziek te zijn, dus maar doorlopen, tja en dan knap je nooit op. En op 8 oktober jl. hebben we onze zwager Jurrie (en oom) verloren. Na ruim 13 maanden ziek te zijn geweest heeft hij de strijd tegen een hersentumor op moeten geven.
Enfin, inmiddels heeft de herfst duidelijk zijn intrede gedaan en is zo ongeveer de rust weergekeerd in huize Van der Toorn en kunnen we weer eens een update plaatsen vanaf onze nieuwe stek. Want dat was wel weer eens heel hard nodig!
Owami vindt steeds meer haar plekje in ons gezin. Het is een temperamentvol meisje, die duidelijk laat weten als het haar niet zint. Deze wilskracht en dit temperament heeft haar leven gered, dus laten we het er maar op houden dat het een hele goede eigenschap is, ondanks dat ze soms best pittig kan reageren ;-).
Gek doen vindt ze fantastisch, het kan wat Owami betreft niet gek genoeg. Ze is heel fantasierijk. Kan werkelijk alles transformeren in een telefoon, waar ze vervolgens enorme drukken gesprekken mee maakt...
 
Op 5 september was weer de jaarlijkse Proteadag. Dat is een dag wat al vroeg in de agenda vaststaat en er moet wel iets héél belangrijks zijn, willen we deze dag laten gaan voor iets anders. Tientallen gezinnen met van die prachtige kinderen ontmoeten elkaar op deze dag op een camping in Epe. Het weer was ons terwille, de dag begon met een regenbui en veel wind, maar al gauw hadden de donkere wolken plaatsgemaakt voor een zonnetje. De dag puilde uit van gezelligheid, leuke ontmoetingen en weerzien en veel aktiviteiten. Ook waren er genoeg leuke kraampjes waar je je geld wel kwijt kon en ook wij hadden een kraampje gereserveerd om onze vuvuzelahandel uit te stallen.
 Nou, we mogen wel met recht zeggen dat het voor ons handeltje een succesvol dagje was. Overigens ook voor het testen van ons gehoor, want wat produceren zoveel toeters bij elkaar een berg herrie!!! Maar goed, dat was maar even en daarna waren alle papa's en mama's zo wijs om de toeter ergens ver weg veilig op te bergen. Nou jaaaa, bijna alle papa's en mama's dan.
 
 
Genoeg leuks te beleven, oa een footballclinic met Marc Overmars!
 
Zusterliefde... Een leuk weerzien met Lindo, het vriendje uit Door of Hope.
Als afsluiting van deze supergezellige dag, gingen we met vier gezinnen eten in een pannekoe-kenrestaurant in Epe. Chantal kwam op het lumineuze idee om ook in het restaurant toeters te gaan verkopen. Willy gauw naar de auto om een aantal vuvuzela's te pakken en zo gingen we samen de tafeltjes langs...we hebben er negen gescoord. Super toch?!!
 
Na een aantal weken van klussen, inpakken en heen-en-weer-karren, was het weekend van de verhuizing aangebroken. Op vrijdag kwam Eric een dagje helpen. Eric is een hele grote neef van Owami en Lerato. Tussen het laden door, moest er natuurlijk even gestoeid worden.
En toen kwam het moment dat het laatste meubelstuk, de laatste doos was over gebracht naar het nieuwe huis. Op zondagmorgen vroeg werd er hard op de deur geklopt.............................
Wie zou dat zijn???
Kees zijn bed uit om de deur open te doen en wat stond daar...een grote mand gevuld met een heerlijk uitgebreid ontbijt, van onze nieuwe buren. Tjonge wat een welkom!
Wij met z'n viertjes op bed en het hele pakket uitgepakt en er heerlijk van gesmuld.
De eerst dag in het nieuwe huis was heerlijk. Alles nieuw en alles moet natuurlijk uitgetest worden. Owami lag aan het einde van de dag al op bed toen Willy samen met Lerato de oven gingen testen: koekjes bakken! Nou, dat smaakte wel!!
Nog geen week in ons nieuwe huis en we konden de slingers al tevoorschijn halen: Owami vierde haar tweede verjaardag!
Omdat het midden in de week was en we tegenwoordig op groter reisafstand wonen van de familie, hebben we het feest op zondag gevierd. Toen was iedereen in de gelegenheid om dit feest mee te vieren en natuurlijk zat er ook wat nieuwsgierigheid bij, want iedereen wilde graag zien waar wij nu uiteindelijk terecht gekomen zijn.
Op donderdag was het dus een rustig dagje. Christa kwam wel en had meteen de logeerkamer ingewijd. Tja, de volgende dag zou Christa op reis gaan, voor ruim drie maanden....naar Zuid-Afrika! Kees was die dag ook heel de dag thuis, want hij was al een paar weken ziek en nu was het echt nodig om uit te zieken. Nel kwam ook langs, terwijl de kinderen op school zaten. Zo was het dus een klein, maar gezellig clubje, waar we toch een leuk feestje mee hebben gevierd.
 
 
Erg feestelijk allemaal, slingers, feestmuts, taarten met kaarsjes...maar ook zijn we op deze bijzondere dag in gedachten bij de Afrikamama (roos bij het beeld), én Stephanie en natuurlijk de vriendjes en vriendinnetjes in Door of Hope (brandende kaars).
Met een vette knipoog van Owami!
En dan uiteindelijk oogjes dicht en snaveltje toe, slaap lekker!
TERUG
|
