EEN PERIODE WAT OVERLOOPT VAN HERINNERINGEN

Het is toch eigenlijk niet voor te stellen, dat het inmiddels alweer een jaar geleden is, dat we werden gebeld door Marjolein van Wereldkinderen met de mededeling dat ze iets met ons wilde bespreken. De weken die daarop volgden waren best heftig en toen kregen we uiteindelijk defintief het voorstel. Wat is er in het afgelopen jaar veel gebeurd. Geweldig mooie en onvergetelijke momenten hebben we gehad, het was ook niet altijd makkelijk. Er was ook intens verdriet in onze familie en niet te vergeten de verhuizing. Tja en voor je er erg in hebt zit je herinneringen op te halen...

Het is geweldig om te zien hoe Owami zich heeft ontwikkeld het afgelopen jaar. Ze heeft zich ontpopt tot een open meisje met veel vrolijkheid. Het temperament zit er nog steeds in en ze kan dus nog steeds best erg boos worden als het niet helemaal gaat, zoals zij in gedachten had. Maar ze heeft een wilskracht en doorzettingsvermogen, wat hele goede eigenschappen zijn en vooral voor de toekomst.
Deze meid komt er wel!

De zondagmiddag na Lerato's verjaardag kwam de familie Immerzeel op bezoek. Het was (nog steeds) heerlijk zomerweer en dus wat het dikke pret voor de kinderen. Het is nog steeds verwonderlijk dat Owami en Zack op deze manier weer zijn herrenigd. De vriendschapsband van die twee dikke maatjes uit Door of Hope is niet doorgesneden!! 




Om op te vreten!

Owami regelt het wel en Zack vindt het allemaal prima.


En het waterpret hebben ze nog steeds niet verleerd.

Ondeugies!

        
Met z'n tweetjes in de hangmat, als dat maar goed gaat, want stil liggen kunnen ze niet.





































Het spreekt voor zich dat we straks op vakantie de herinneringsweken voort zullen zetten, maar omdat we op de dag dat we de omarming vieren bijna de hele dag in de auto zitten op weg naar onze vakantiebestemming, vieren we de dag ervoor de omarmdag. Owami krijgt vast een badje voor haar baby born. Natuurlijk moet dat badje mee op vakantie!

                   
                    Groot feest met slingers en taart...

      
           ...maar ook zijn we in gedachten bij de Afrika-mama...gemengde gevoelens...

 
 en branden we een kaars.

Hoe feestelijk de omarmdag en de verjaardag ook is, toch zal er altijd een schaduwkant zijn. Onze gedachten zullen juist op die momenten uitgaan naar een vrouw, ver weg in Zuid-Afrika, die wellicht ontzettend veel verdriet en een verscheurd hart heeft...
Zo vaak zeggen wij tegen elkaar dat die vrouw, de Afrika-mama, maar ook de verzorgsters van Door of Hope eens zouden moeten zien hoe goed Owami het nu heeft en hoe ontzettend goed ze het allemaal doet! Wij zijn enorm trots op onze 'little survivor'!

De poezen zijn bij oma Reiny in Capelle gebracht. De tassen zijn gepakt en alles past ook zomaar in één keer in de auto. Dus wij zijn klaar voor vertrek.
Op maandagmiddag rond een uurtje of vijf zijn we vertrokken. Onderweg een hapje gegeten en tegen half elf 's avonds arriveerden we bij een hotelletje in Metz. Daar hebben we overnacht en heerlijk uitgebreid ontbeten om vervolgens de reis voort te zetten naar Montclar. Daar zullen we de eerste week verblijven.

            
             Wij zijn aan het genieten van onze vakantie in Frankrijk! Toedeloe!

TERUG