ALWEER DRIE WEKEN VOORBIJ
Na regelmatig het voornemen te hebben gehad om de site weer eens te updaten, nu dan eindelijk de daad bij de gedachten gevoegd!
Drie weken zijn er inmiddels voorbij gevlógen! En we mogen wel zeggen dat 't goed gaat, heel goed!
Op de eerste maandagmorgen dachten we meteen Owami even aan te geven. Nou, laat dat 'even' maar achter wegen, want het heeft in totaal vier bezoeken aan het gemeentehuis gekost om Owami uiteindelijk ook inwoonster van Zeewolde te laten worden. Het was zelfs zo dat na twee weken bleek dat Owami nog niet ingeschreven was, omdat de mensen die dit af zouden moeten handelen op vakantie waren... Dat betekende dus ook dat we verder nog niets konden regelen met betrekking tot de verzekering, kinderbijslag, consultatiebureau, ed. Uiteindelijk is zo langzamerhand alles in gang gezet en het belangrijkste is.
Wat het weer betreft was het natuurlijk een fantastische tijd om thuis te komen. We hadden geen overgang in klimaat, want in Zuid-Afrika waren de (nawinterse) temperaturen ongeveer gelijk als hier het zomerklimaat, zo tegen de 25 graden. Heerlijk he! En voor de meiden was dat natuurlijk ook super. De zandbak die door de weken heen door Lerato aardig leeg was geschept her en der in de tuin, konden we vullen met water en zo hebben ze een heerlijk badje, waar ze saampjes regelmatig in kunnen spetteren en kliederen.
 
En als het buiten geen weer is, dan binnen maar in bad! Het badritueel voor het naar bed gaan, is altijd een groot spetterfeest. Owami is niet bang voor een plons water in haar gezicht, ze geniet er duidelijk van!
Regelmatig worden er ook wat autoritjes en ritten gemaakt, want ja, dat heb je als iedereen wat verder weg woont. Geen probleem hoor, de meiden vermaken zich goed op de achterbank. Lekker muziekje aan, gezellig meezingen en meeklappen en zo af en toe een heerlijk dutje...
We hebben al wat bezoekjes afgelegd en Owami vindt het allemaal erg gezellig. Dinsdag na thuiskomst hebben we de poezen bij oma Reiny opgehaald en dat was voor Owami de eerste confrontatie met een kat...nou laten we het er op houden dat die katten zich in de toekomst wel kunnen bergen, want Owami is niet bang...die staart is zoooo leuk!
Omdat onze nicht Cobie niet op Schiphol kon zijn, kwam ze samen met Bart en Christa op de tweede zondag bij Owami kijken. Voor Lerato natuurlijk ook een groot feest, ze vindt het altijd fantaschtisch als één van de meiden op komt passen of gewoon ff langs komt. En ze is dan ook helemaal dolblij en uitgelaten.
Het eten is voor Owami een feest. Ze vindt alles lekker en doet overal haar mond voor open. De eerste dagen in Zuid-Afrika hadden we nog wat moeite met eten. Volgens het tehuis at ze met de pot mee, maar toen hadden we eerder de indruk dat we helemaal van voor af aan moesten beginnen met eten, alles pureren en geen grote stukken. Maar door de weken heen blijkt wel dat ze goed gebruik weet te maken van haar tanden en een viertal grote kiezen die ze inmiddels heeft, want ze eet álles! Boterhammen met korst, stukjes vlees, alle groenten gaan er zonder problemen met grote stukken in. Qua smaak accepteert ze ook alles. Soms kan ze wel eens een bedenkelijk gezicht trekken, maar al gauw gaat haar mondje weer open voor een volgende hap. Wij eten hier in huis graag en regelmatig vis, dus ook daar werd ze aan onderworpen. Ook geen probleem hoor, behalve een stukje zalm, dat was niet haar favoriet. Maar het wekelijkse lekkerbekje is om op te snoepen!
Nog voordat we naar Zuid-Afrika vertrokken hadden we al een afspraak voor adoptiescreening gemaakt bij de kinderarts, waar we eerder contact mee hadden met betrekking tot het medisch rapport van Owami. Deze afspraak staat op 2 september. Maar vooral wilde ze graag dat we vast eea lieten onderzoeken, door middel van wat ontlasting en urine. Daarvoor kregen we een heel pakket met potjes en buisjes toegestuurd. Enfin, wij aan de slag. 
De drie buisjes moesten gevuld worden met ontlasting, drie dagen achter elkaar. En in twee andere potjes moest ook ontlasting gedaan worden en in weer een ander potje moest urine opgevangen worden. Tja, dat is best een klus bij een meisje die nog niet zindelijk is. Vier dagen lang poep scheppen uit een luier, pffft, even je verstand op nul zetten en scheppen maar! En op de laatste dag de urine opvangen. Op internet stond ergens iets over steriele gaasjes in de luier doen en die uitknijpen...hm, dat dan maar als allerlaatste optie, eerst wat anders proberen.
's Morgens televisie aan, op het potje. Owami vond het prachtig en bleef rustig zitten. En nog geen half uur later, zat er een enorme plas in het potje!!!
Al gauw na onze thuiskomst kregen we bericht van de aannemer dat de oplevering 11 september zal zijn. Yes, dat is snel! Nu hadden we zoiets ook al wel verwacht gezien het beperkte werk wat er nog in het huis gedaan moest worden. Dus Kees is al regelmatig in het huis aan het werk (doet wat stucadoorswerk zelf). En verder moet er natuurlijk een hoop geregeld worden als nutsvoorzieningen, verzekeringen en nog tal van administratieve handelingen en natuurlijk het verhuisbericht. En laten we nou twee vliegen in één klap hebben, samen met het aankomstkaartje!
Bovendien moeten er straks twee meidenkamers ingericht gaan worden, en wordt er ook hard gezocht naar behangetjes, raambekleding, leuke spulletjes, enz. Genoeg te doen dus, maar allemaal wel erg leuk. Wat is het toch bijzonder dat we straks met z'n viertjes in het nieuwe huis beginnen. We hadden het al eens gekscherend gezegd, dat we met z'n viertjes gaan verhuizen, maar nooit durven dromen dat het werkelijkheid zou worden!!
Het afgelopen weekend was het alweer drie weken geleden dat wij voet op Nederlandse bodem zetten. Maar aan de andere kant lijkt het ook allemaal zo lang geleden, er is in korte tijd zoveel gebeurd.
In dit weekend hadden we op zaterdag een familiefeestje. Leuk om weer wat familie te zien en te spreken en die konden ook meteen kennis maken met onze nieuwe aanwinst.
 
Owami vermaakte zich wel, die liep overal tussendoor rond te hobbelen en Lerato mocht een paar keer met Ruth en Simon mee in de boot van Niels, de IJssel op.
Lerato doet het ook heel erg goed. Maar dat meisje heeft het soms best wel moeilijk. Het is ook niet niks, als er opeens een kind in huis komt, die aan al je speelgoed zit en bovendien ook nog eens heel veel aandacht van je mams opeist.
Lerato is regelmatig een klein moedertje voor Owami, maar op een ander moment geniet ze er enorm van als ze vertroeteld wordt als een babytje. En dat doen we dan ook graag, ze was onze lieve schat en dat is ze nog steeds, alleen hebben we er nóg een lief schatje bijgekregen. Een huis vol, een achterbank vol en een hart vol, vol van liefde voor deze twee pareltjes!!
TERUG
|
