MET BEIDE BENEN OP NEDERLANDSE BODEM, IN GEDACHTEN VER WEG...

Terwijl hier in Nederland de herfst flink zijn sporen achterlaat, loopt in Zuid-Afrika het kwik gestaag op tot zomerse temperaturen. Tja, die gedachten alleen al doen je verlangen naar dit zo bijzondere land. Als dit het enige was, zouden we er nog redelijk rustig onder kunnen blijven. Maar op vrijdag 30 oktober vertrok onze (oppas)nicht Christa voor ruim drie maanden naar Zuid-Afrika om daar te werken in een kindertehuis met jeugdcentrum. Natuurlijk moesten wij ook naar Schiphol om afscheid van haar te nemen. Drie-en-een-halve maand is immers een lange tijd. Willy met de twee meiden naar Amsterdam. Het geeft altijd een apart gevoel als je op Schiphol bent, die sfeer daar geeft een soort van opwinding of kick en roept bovendien geweldige herinneringen op...
Enfin, Christa en haar zussen Cobie en Mieke en ook haar reisgenootje Krista met een paar zussen en moeder en dan nog een aantal vriendinnen maakte het afscheidsklupje compleet.

          
De gedachten dat Christa een tijdje voor kinderen zou gaan zorgen die niet die kans hebben gekregen als Lerato en Owami hebben gehad, maakte het afscheid toch wel wat emotioneel. We hebben haar op haar hart gedrukt met liefde goed voor deze kids te zorgen omdat die lieverdjes dat enorm hard nodig hebben en het zo verdienen!
                    
Gelukkig proberen ze een weblog bij te houden, zodat we op de hoogte kunnen blijven en op die manier ook een klein beetje met ze mee kunnen reizen.

Ons hart ging nog sneller kloppen toen we via de mail het bericht kregen van onze adoptievrienden Johan en Frederike dat ze voor de tweede keer naar Zuid-Afrika mogen om een zoon in hun armen te sluiten. Isaac krijgt een broertje! Dit was voor ons (en voor hun ook) volslagen onverwacht, maar des te groter de blijdschap en dankbaarheid. Op zich is dit al bijzonder, maar het kan nog wonderlijker!!! Want wat blijkt, het kleine mannetje, die de naam Zack draagt, komt uit hetzelfde tehuis als Owami! Hij was in Door of Hope zelfs het onafscheidelijke vriendje van Owami. Je begrijpt, van dit geweldige nieuws konden wij onze ogen niet droog houden. Hoe is het mogelijk dat deze twee kleine dreumesjes tienduizend kilometer verderop weer 'herenigd' worden. Dit kan onmogelijk door mensen geregeld zijn. Hierin laat onze hemelse Vader zien dat Hij daadwerkelijk zorg om ons heeft en dat we dit mogen zien als een Hemelse Knipoog!

Half november vertrekt de familie Immerzeel naar Zuid-Afrika en ook zij houden een weblog bij. Dus dat wordt hier in het herfstachtige Nederland achter de computer genieten van de verhalen vanuit Zuid-Afrika!

De eerste zaterdag van november was het groot feest. Met z'n viertjes reisden we af naar het Zuid-Hollandse Noordwijk om daar weer ons ZA-reünietje te houden, samen met de familie Van Delft en de familie Groen. Ongeveer drie keer in het jaar komen we bij elkaar en elke keer is onze verwondering groot hoe hard onze meiden en knul groeien. Wat gaat de tijd toch snel! Voor het eerst was Owami er ook bij en dat maakte het koppeltje compleet.
 
Zó leuk hoe die meiden met elkaar kunnen spelen. Dit contact en de band die de meisjes én Bram met elkaar hebben opgebouwd is zo belangrijk en zo uniek, dat we dit onder geen beding mogen verbreken. Maar mocht je de indruk krijgen dat we het voor onze koters doen, dan heb je het niet helemaal goed. Want ook de papa's en de mama's genieten enorm van deze feestjes en hebben op zo'n dagje eigenlijk tijd tekort om weer helemaal bij te kletsen.
                       


                                              'Mag ik die vinger ook eens proeven?'


                                                            Stelletje acrobaatjes


                                                             Sterke verhalen ;-)


O ja, voor vertrek nog even een fotootje met alle kinderen...allemaal kijken graag en ook lachen als het kan...

Ondanks dat november een donkere sombere maand is, waar soms geen einde aan lijkt te komen, waren wij druk met allerlei gezellige uitjes. Want ook het vriendenuitje mét kids was deze maand gepland. We hadden bij Kidzcity in Utrecht afgesproken. Omdat we elkaar niet zo vaak meer zien en spreken (tot een paar jaar terug was het iedere week koffiedrinken, mja, dan komen de kinderen...) hadden de papa's en de mama's heerlijk heel de dag de tijd om te kletsen en bij te babbelen, terwijl de kinderen zich prima vermaakten.


    
Voor Owami was het ook de eerste keer dat ze bij het vriendenuitje was, maar plezier voor tien en ze verveelde zich geen moment.
 

En dan breekt de dag aan dat de Sint weer in het land is, dus dat betekent: schoen zetten!

Tjonge, de Sint is geweest en zo te zien Americo óók!!



    

Dagelijks wordt het Sinterklaasjournaal gevolgd door Lerato, maar Owami is er duidelijk ook van onder de indruk. Ze geniet van de stijgende opwinding voor het Sinterklaasfeest en laat zich zonder problemen transformeren tot een heerlijk knuffelpietje.

Maar voor het slapengaan zijn ze gewoon weer grote en kleine zus.

TERUG