Het was overigens erg leuk dat de familie Van Delft er ook was, want Lerato was meteen druk in de weer met Nomi.
Heel bijzonder eigenlijk dat allebei onze meiden nu hun vriendinnetje en vriendje vanuit het tehuis in de 'buurt' hebben. Dit is eigenlijk zo kostbaar, dat we er heel zuinig op moeten zijn en de contacten moeten koesteren. Zoveel moeite kost ons dat niet, want wij hebben er zelf ook waardevolle contacten door en bovendien heel veel plezier!
En dan het Sinterklaasfeest! De familie van Willy kwam naar Nijkerk om hier de verjaardag van de goedheiligman te vieren. De pieten hadden er rekening mee gehouden dat alle kadootjes dus in Nijkerk afgeleverd moesten worden. En dat ging zomaar goed!
Terwijl wij met z'n allen flink zaten te snoepen van de pepernoten, werd er knetterhard op de deur gebonst. We schrokken ons allemaal naar. Nog voordat we er erg in hadden stonden we in een regen van strooigoed. De kinderen waren nu nog meer uitgelaten dan dat ze al waren, want zwarte Piet was op bezoek. Hij had zakkenvol kadootjes bij zich. De kinderen moesten helpen om al die kadootjes uit de garage de kamer in te loodsen. Het was echt giga-veel!
Voordat Piet vertrok ging de sinterklaasmuziek hard aan en stonden we met z'n allen te swingen en te zingen. Wat een feest!!
Lerato vond dat Piet wel op Ryanne leek, maar toch was ze erg onder de indruk van Piet en Owami niet minder.
Ruth en Lerato, twee malle meiden!
Ook de 'groten' hadden hun beentjes van de vloer.
Voor Lerato hield het feest niet op, want de Sint kwam ook op de peuterspeelzaal. Erg onder de indruk, maar totaal niet bang, kroop prinsheerlijk bij hem op schoot en liet zich verwennen door Piet.
De Sint had zijn hielen nog niet gelicht of de kerstboom had zijn plekje in huis al gekregen. De meiden vonden het prachtig, al die lichtjes en die prachtige kerstballen. Voor Owami moest het nog even duidelijk worden dat het alleen de bedoeling is om er naar te kijken en niet om er mee te spelen en te gooien...
Het feest hield maar niet op, want op een ochtend toen we uit bed kwamen, zagen we dat heel de wereld was bedekt met een mooie witte hoed. Het had gesneeuwd en niet zo'n klein beetje ook! Er lag een flink dik pak, dus dat betekende dikke kleding aan en met de slee naar buiten !! Voor Kees was het ook heerlijk dat het in het weekend was, zodat we gezellig met elkaar op pad konden.
Voor Owami was het haar eerste confrontatie met sneeuw. Wel een beetje raar al die witte natte dingetjes die uit de lucht komen vallen, maar het is toch ook wel heel erg leuk. Het is zo lekker zaaaacht...
De dames vinden het prachtig in de sneeuw en genieten vollop, maar wat is het toch ook heerlijk om weer in een lekker warm huis te komen en verwend te worden met chippies en limo!!
En dan breekt het Kerstfeest aan. Een witte kerst, dat is toch wel heel bijzonder. Op tweede kerstdag zijn we met een groot deel van de Toorn-family uit eten geweest bij Kapitein Haak in Leidschendam. Echt een aanrader voor een groep met kleine (en grote ;-)) kinderen. De kids konden er vollop hun gang gaan in een gezellige speelruimte. Ze kregen een erg leuke verrassing om aan tafel mee te spelen en ze werden prachtig gesminckt.
Lerato vermaakte zich in de speelruimte met de andere kinderen, terwijl oma Owami onder haar hoede had.
Deze maand was het tijd voor de eerste follow-up van Owami. Dat is en blijft een behoorlijke klus, wat we eerlijk gezegd meestal tot het laatste moment uitstellen. Dus na de kerst gauw aan de slag. Een heel verhaal geschreven over de ontwikkeling van Owami en hoe het met haar gaat (er valt genoeg te schrijven, dat is het probleem niet) en een aantal leuke foto's uitgezocht om uit te printen. Natuurlijk moest er ook weer een gezinsfoto mee. Wat is er toepasselijker in deze tijd om bij de kerstboom op de foto te gaan, met de zelfontspanner...
Om die twee grieten een beetje aardig saampjes op de foto te krijgen, is nog een soort kunst; als de één braaf lief lachje op de wangen tevoorschijn tovert, dan steekt de ander weer de tong uit of kijkt de andere kant op, of zit in een zeer elegante houding. Enfin, na een hele reportage zijn we er maar mee opgehouden. Gewoon niet te doen met die boefies. Conclusie: onze meisjes zijn wel héél, maar braaf? Daar valt nog over te discussiëren ;-).
Als er geen muziek aanstaat, wordt er zelf wel muziek geproduceerd. Lerato heeft tussen de feestdagen door geleerd om op de wc te plassen. Werd eigenlijk wel tijd na 3,5 jaar. Dat was natuurlijk een feestje waard.
Lerato had aan Sinterklaas gevraagd om een gitaar. Dat wilde ze zóóó graag. Maar mama had met de Sint afgesproken, dat ze de gitaar niet van de Sint zou krijgen, maar van mama als ze op de wc had geplast. En nu was het dan zover: de gitaar was binnengekomen en regelmatig geeft Lerato een concertje weg. Behalve ritmegevoel en muziek maken, zit entertainen haar in het bloed.
Het aftellen is begonnen. De dagen van 2009 zijn nog op één hand te tellen! Oud&Nieuw komt eraan en opwinding en uitgelatenheid heerst er in huize Van der Toorn alom. Wat gaat er gebeuren??? Betty en Nick komen logeren en Oud&Nieuw hier met ons meebeleven!! Dat was voor Lerato wel het toppunt en een betere afsluiting van het jaar kan ze zich niet wensen.
Keten en gek doen in bad, was steeds een feestelijk ritueel. Voor hun dan, want het waterballet wat ze achterlieten, daarbij vergeleken is het golf- slagbad zeer bescheiden.
Nog voor het slapengaan op oudjaarsavond alvast even een klein 'vuurwerk-voorproefje' in de achtertuin.
Voor het slapengaan ook even hard de muziek aan en lekker dansen en polonaise lopen, Owami vindt het geweldig. Hoe meer ritme in de muziek, hoe beter. Swingen maar!
12 uur, het is 2010!!! Wij wensen iedereen een heel gelukkig, voorspoedig en gezond nieuwjaar.
Iedereen was uit bed gekomen en aangekleed en natuurlijk gingen de meisjes ook heel eventjes mee naar buiten om het vuurwerk te zien en de nieuwe buurtjes nieuwjaar te wensen.
Wij kijken terug op een jaar waarin zoveel is gebeurd en in dit jaar lagen vreugde en verdriet heel dicht bij elkaar. We mochten na slechts vier maanden wachten het voorstel krijgen van een meisje, Owami, die wij in juli in onze armen mochten sluiten. Na dit hoogtepunt, was hetvolgende hoogtepunt voor ons gezin de oplevering van ons nieuwe huis. Aan het begin van 2009, toen we de documenten in orde aan het maken waren, zeiden we wel eens gekscherend dat het heel bijzonder zou zijn als we met z'n viertjes in het nieuwe huis zouden beginnen. Nooit durven hopen dat dat uit zou komen.
En als dieptepunt binnen de familie hebben we afscheid moeten nemen van onze zwager en oom. Nog steeds is het niet te bevatten dat hij er niet meer is.
2010 staat voor ons. Een heel nieuw jaar. Wat zal dit jaar ons brengen? Voor ons was het allemaal wel even genoeg geweest en we hopen op een rustig en gezond jaar, waarin we mogen genieten van onze twee parels!!
TERUG
