WEER EEN WEEK VOORBIJ: VIJF WEKEN THUIS
Waar blijft de tijd? Deze week is het alweer twee maanden geleden dat we het bijzondere telefoontje kregen. En gek genoeg lijkt het een enorme lange tijd geleden, zoveel gebeurd en zoveel meegemaakt in korte tijd. Bovendien hebben we het gevoel alsof Lerato altijd bij ons is geweest. Voordat we Lerato kregen stonden we wel eens bij een leeg bedje en probeerden we ons voor te stellen hoe het zou zijn, wanneer dat bedje gevuld is. En nu... nu kunnen we ons niet meer voorstellen dat ze er niet zou zijn. Het voelt zo vertrouwd.
Ook deze week hebben we weer leuke dingen beleefd. Zo wordt de wereld van Lerato steeds een beetje groter. Eigenlijk is dit een superonzinnige uitspraak, want onze Lerato ís een wereldkind! Wie heeft er op die leeftijd al zo'n wereldreis gemaakt?!
Dus even iets anders geformuleerd: zo langzamerhand verkent Lerato steeds meer van ons leventje hier in Nederland. Elke keer weer nieuwe gezichten en een andere plekje waar we naartoe gaan. Ze vindt het bijzonder interessant.
Maandagmorgen hadden we een belafspraak met de kinderarts over de uitslagen van het bloed. Nu hadden we al het vermoeden dat wij een kerngezond grietje hebben gekregen, maar je weet tenslotte nooit wat er onder dat chocoladebruine huidje zit. En inderdaad niets aan de hand. Alles was oké! Toch heel fijn om te horen!
Sharon van Vliet is dol op onze poesjes en ze wilde ze heel graag weer eens komen aaien. Maar toen Sharon hier was met (mamma) Wendy, waren al de katten spoorloos verdwenen. Niet zo vreemd natuurlijk, want het was prachtig weer. Maar Lerato was lekker uitgeslapen en het was toch ook wel heel erg leuk om even met haar te knuffelen. Kwam ze niet voor niets. Uiteindelijk heeft ze Sophie en Loekie toch nog gezien en kunnen aaien. Dus dat was dubbelop!
Wat we niet mogen vergeten te vertellen is dat Lerato tandjes krijgt. Haar eerste tandje is doorgebroken en de buurman van dat tandje staat ook al te dringen om door te breken. Een prachtig gezicht, dat witte puntje. Gelukkig heeft ze er niet zoveel last van. Altijd even vrolijk en levenslustig. Hooguit die 'tropische verrassingen' in haar luiers laten zien dat er wat aan de hand is...
Op vrijdagmorgen zijn we helemaal in Krimpen a/d IJssel geweest (tsjongejonge, wat een afstand he! Om even te vergelijken: Pretoria is ongeveer 10.000 km), want Marit vierde haar verjaardag. Zo'n autoritje is altijd fantastisch en dan ook nog weer andere mensen èn kindjes zien is erg leuk.
Vrijdag hebben we heel vroeg gegeten, want daarna zijn we naar de fietsenwinkel geweest om een nieuwe fiets voor Willy uit te zoeken. Tja, zo'n alluminium sportfietsje is niet de meest comfortabele fiets om een zitje op te zetten.
Het mooie weer komt er aan, dus dat wordt fietsen, op een nieuwe fiets! We hebben een goede fiets uitgezocht, die ook nog eens mooi is. Daarbij een zitje voor op het stuur met een bijpassend windscherm en ook nog eens bijpassende fietstassen. Helemaal mooi natuurlijk.
Deze zaterdag was het tweede aankomstfeest. Heel spannend wie er zouden komen. De tafel stond weer vol met een heleboel lekkere dingen en wat niet mocht ontbreken was de bus voor Lambano. Die hadden we weer goed in het zicht geparkeerd, zodat hij niet over het hoofd gezien zou worden.
Het was weer een supergezellige dag. Heel veel familie en bekenden zijn geweest en hebben kennis gemaakt met Lerato. En zoals we gewend (en verwend) waren, vond Lerato het allemaal erg leuk en was uiteraard weer goed gemutst en zat vanaf haar plekje in de box al die bleke mensen eens te bekijken.
Jaja, het wordt tijd dat we weer eens de zon zien. Daar worden we nu ongeveer dagelijks mee geconfronteerd als we met Lerato in de spiegel kijken. Toch fijn dat we een zonnehemel hebben staan. Maar zo mooi bruin als Lerato...nee, dat zullen we nooit worden.
Na een drukke dag ging de Lambano-bus weer open en konden we flappen tellen: € 189,40!!
Wat een prachtig bedrag is er weer bijgekomen en het leuke is dat er op de bankrekening ook steeds weer donaties binnen komen. Geweldig dat ook hierin zo wordt meegeleefd! Wij zijn daarom ook alle gevers enorm dankbaar, echt super bedankt allemaal!!
Lief hè?! Lerato en Veerle, twee bijzondere meisjes...
Tussen de bezoektijden door zijn we gauw naar de fietsenwinkel gegaan om de nieuwe fiets op te halen. Hij stond al te schitteren in het zonnetje met de gezellige tassen achterop. Dat wordt genieten met onze kleine meid op de fiets. Ze kijkt in de wandelwagen al haar ogen uit, dus op de fiets zal ze helemaal ogen en oren tekort komen.
Na deze heerlijke dag hebben we alle versiersels, kaarten en slingers e.d. maar opgeruimd. Ze hingen er al wééken en inmiddels was er geen plaatsje meer om nog een kaartje op te hangen. Eerlijk gezegd is het ook wel weer lekker om al die spullen op te ruimen. Een soort kerstboom-weg effect. Wel herkenbaar, toch? De postbode heeft genoeg werk aan ons gehad en het blijkt wel dat in deze tijd van digitalisering een kaartje toch altijd nog leuk blijft! Ook hiervoor willen wij iedereen hartelijk bedanken. Deze stapel bewaren we natuurlijk goed, want dat zal later voor Lerato erg leuk zijn.
TERUG
|
