HEIMWEE

Tsja...het is echt waar: wij hebben heimwee!
Er gaat werkelijk geen dag voorbij dat dit bijzondere land niet ter sprake komt. Wat was het toch fijn om in het geboorteland van onze dochter te zijn. De cultuur, de mensen, de prachtige natuur, het schitterende weer...
Voordat we deze reis gemaakt hadden, hadden we ons niet kunnen indenken dat je zó van een land kunt gaan houden.
Kees had al het geweldige idee om het geld wat we ophalen voor het kindertehuis daar persoonlijk te gaan brengen. De grappenmaker. Dat zou zonde zijn van het geld wat we weer zouden uitgeven aan de tickets. Ach, we dromen heerlijk verder en houden oren, ogen en neus gespitst op alles wat over Zuid-Afrika voorbij komt.
             

We zijn weer een week verder, inmiddels zeven weken thuis en het voorjaar doet hier in Nederland al aardig zijn intrede.

Natuurlijk een heerlijk paasweekend gehad. Het was een uniek weertje voor de pasen. Tot zover onze herinneringen gaan, was het meestal bar koud en regenachtig weer.
We zijn niet echt de deur uit geweest. Een beetje in de achtertuin gerommeld en thuis genoten van elkaar.
Zondag was weer even een emo-moment (zo zijn er velen, maar die zullen we niet allemaal benoemen). In de morgendienst zongen we het lied 'Hij kwam bij ons heel gewoon' en toen we bij het couplet kwamen 'Elkanders lasten dragen wij...' werden deze woorden zo werkelijk en reëel voor mij (Willy) en met een grote brok in de keel las ik dit couplet nog diverse malen door.

Dinsdag na pasen was het 10 april: onze huwelijksdag. Elf jaar geleden, de woensdag na pasen zijn wij getrouwd. Als we terugkijken op die elf jaar, wat is er dan een hoop gebeurd en wat zijn al die jaren eigenlijk voorbij gevlogen. We hadden elf jaar geleden niet kunnen bedenken dat ons leven er nu zo uit zou zien.
Na tien keer onze huwelijksdag samen te hebben gevierd, zijn we nu voor het eerst met z'n drietjes. Super hè!
                                          
                                           10 april 1996...

Woensdag na werktijd kwam alle collega's van Willy op 'kraambezoek'. Laten we het maar een aankomstborrel noemen. De kraamtijd is toch al een maandje of negen voorbij en het tijdstip van het bezoek was borreltijd. Dus de frituurpan aan! Weer eens wat anders dan beschuitjes en al dat andere zoetigheid.

Vrijdagmiddag kwam Lieke even langs om gezellig met Lerato te spelen. Het was zo lekker weer dat we buiten in de tuin konden spelen.
                               

Waar we al lange tijd naar uit hadden gezien was de Yahoo-reünie. Zaterdagmorgen werden we in Bruchteveld (vlakbij Hardenberg) verwacht. Ongeveer twintig andere gezinnen en stellen van de mailgroep waren ook gekomen. Wat was dat leuk om mensen te ontmoeten waar we al een hele tijd mee mailen en nog niet eerder live hebben gezien! Er waren ook een aantal bekenden, die we al eens hadden ontmoet op de Protea-dag. En natuurlijk de gezinnen waar we mee naar Zuid-Afrika waren geweest. Dat was helemaal bijzonder om hen weer te zien en vooral hun mooie meisjes. Zo leuk om die drie meisjes weer bij elkaar te zien.
Alsof we het er om gedaan hadden: het was ook echt een Zuid-Afrikaans weertje. Alle prachtige donkere kindertjes hadden de grootste pret met elkaar en konden zich heerlijk uitleven op het veld en in de zandbak.
Eigenlijk is zo'n dag te kort om iedereen te kunnen spreken. Uiteindelijk raak je nooit met elkaar uitgekletst... Maar gelukkig hebben we de mail en kunnen we fijn digitaal doorkletsen.
Op de heenweg had Lerato een uurtje geslapen. Verder zat ze heerlijk om haar heen te kijken en een beetje te zingen. Autorijden is voor haar echt een feest. Ze geniet met volle teugen en ligt helemaal ontspannen te kijken naar alles wat voorbij komt. Heel de dag heeft ze het geweldig naar haar zin gehad en had totaal geen last van de slaap. Rond half vijf reden we weer richting huis en het duurde even voordat ze weer in slaap viel. Gek genoeg was ze weer na een uurtje wakker en had ze helemaal geen zin om te slapen. Neuriën en naar buiten kijken is veel leuker. Thuis gekomen was het natuurlijk hoog tijd om te eten. Niet dat Lerato dat liet merken, want ze was op en top in een feeststemming.
Tot half acht ging het feesten door en toen was het bedtijd. Maar denk maar niet dat madame toen doodmoe in slaap viel, in tegendeel. Het zingen ging gewoon door....totdat ze rond kwart over acht dan toch in een diepe slaap viel.
Wat hadden wij een heerlijke dag! Dat is wel te zien, toch?! :





 
        

TERUG