GROTE MEID!

Inmiddels nadert het einde van deze bijzondere aprilmaand. Het is een bijzondere maand, in meerdere opzichten. Het spreekt voor zich dat sinds de komst van Lerato, iedere dag een heel bijzondere dag is. Nu lijkt het alsof het leven voor Lerato's komst niet bijzonder was. Natuurlijk wel! Want ieder leven is immers bijzonder, ondanks dat alles zo gewoon lijkt.
Maar we mogen echt volmondig zeggen dat Lerato ons leven zo enorm verrijkt, dat het niet meer voor te stellen is, dat ze er niet zou zijn. We wijzen elkaar er regelmatig op dat we van iedere minuut met volle teugen moeten genieten, want voor je 't weet scheurt ze op haar scooter de straat uit. Wij denken ook dat het lange uitzien en verwachten ons bewuster maakt van de mooie dingen in het leven en met name het mogen zorgen voor een kindje. En dan mogen wij zorgen voor niet zomaar een kindje, maar voor het mooiste meisje van de wereld, onze Lerato!
Het weer was deze maand ook echt fantastisch! We kunnen het wel een Zuid-Afrikaans weertje noemen. Heerlijk! Lekker in een shirtje en een korte broek. Zo ziet Lerato er ook op haar mooist uit. Het is zo zonde om haar prachtige 'Zuid-Afrikaans-bronse' huidje te moeten verbergen onder een dikke trui en een lange broek.
Lerato geniet er zelf ook volop van. Het mooie weer doet haar enorm goed. Lekker veel buiten lopen, fietsen en spelen.

Nadat we de zaterdag zo hadden genoten van alle Zuid-Afrikaanse vriendjes en vriendinnetjes en hun papsen en mamsen van de Yahoo-mailgroet was het zondag wederom een zonovergoten dag. Dus het werd hoog tijd om eens met z'n drietjes een eindje te fietsen. Dit vond Lerato fantastisch. Wat zat ze te zingen onderweg! Na een prachtige fietstocht zijn we ook nog even naar de Zustertuin geweest, om alle beesten even te zien. Lerato is echt een dierenvriend. Dat is aan alles te merken. De poezen in huis, beesten op televisie, honden op straat en nu de dieren in de Zustertuin, ze weten altijd haar aandacht te trekken.
  

Dinsdag was het weer tijd voor een bezoekje aan het consultatiebureau. We moesten eventjes wachten, maar Lerato was druk in gesprek geraakt met de dame die haar had gemeten en gewogen. Ze was weer goed gegroeid en past helemaal binnen de nederlandse groeicurve: ze weegt met 9,5 maanden 8315 gram en is 71 cm lang. Dat is ruim drie ons zwaarder en twee cm langer dan de vorige keer, een week of vijf geleden. Ze doet het dus heel goed!
Een prikje was ook nodig. Ze zat heerlijk midden op tafel, en het leek eerst of ze niets merkte van het prikje, maar na een paar seconden werden alle registers bij Lerato opengetrokken. Er is echt geen twijfel over mogelijk dat ze later gaat zingen, wat een geluid komt er uit dat kleine mondje! Hele dikke krokodillentranen biggelden over haar wangen, zó zielig! Maar voor Willy was het een supergelukkig moment, want in tegenstelling tot de vorige keer, vloog ze Willy om de nek, klemde zich dicht tegen haar aan en zocht duidelijk troost bij haar mamma.
De CB-arts liep het standaard lijstje langs en constateerde dat het met de hechting ook wel goed zit. Geweldig om dat te horen!
's Avonds was het 'afscheid' van de voorzorggroep van Wereldkinderen. Dit werd bij ons thuis gehouden en trots konden we Lerato even showen. Het gaf wel een beetje een dubbel gevoel. Wij hebben waar de rest van de groep al zo lang (en misschien nog wel heel lang) op zitten te wachten. Nou, wij gunnen het ze allemaal van harte en hopen dat het wachten niet al te lang zal duren.

Het leuke van deze leeftijd bij Lerato is dat de ontwikkelingen op het moment heel hard gaat. Op woensdag (18 april) heeft tandje twee zich laten zien. Een prachtige sterke witte tand liet zich zien. Je laat het nu wel om je op je vinger te laten bijten...

Donderdagmorgen zijn Willy en Lerato saampjes met de trein geweest. Dat was leuk. Het is wel een beetje onhandig om een buggy in de trein te krijgen en er ook weer uit te krijgen, omdat je twee treetjes op en af moet. Het was dan ook fijn dat bij het uitstappen een vriendelijke man zijn hulp bood om de buggy eruit te tillen.

Op zaterdag werden we bij familie in Capelle verwacht want Joan (tante van Willy) was over uit Canada. Eerst een bezoekje gebracht in het ziekenhuis bij opa (vader van Willy), die helaas het familiefeestje niet bij kon wonen. Maar vond het wel fantastisch om Lerato weer even te kunnen zien te knuffelen. Een beter medicijn is er niet!
Helaas was de familie dus niet compleet om met elkaar op de foto te gaan. Maar de neefjes en de nichtjes moesten natuurlijk wel even op de foto:
                                      

Zondag was het een dag waar we lang naar uit hadden gezien: Lerato werd gedoopt. Zo vaak hebben we een doopdienst meegemaakt, zo vaak hebben we moeten slikken en hebben we ons afgevraagd: zullen wij daar ooit ook eens staan? En dan is het grote moment aangebroken. Tijdens de afkondigingen werd Lerato's naam genoemd, geboren in Johannesburg, Zuid-Afrika. Zelf met die warmte krijg je kippenvel als je dat weer hoort. Het was een prachtige dienst. We hadden Ditta gevraagd of ze Lerato binnen wilde brengen. Wat vond Lerato het interessant. Al die mensen en toen al dat water op haar voorhoofd, ze was er gewoon stil van!
Het was heel jammer dat de vader van Willy niet bij deze dienst kon zijn. Opa had ook zo met ons uitgezien naar de komst van Lerato en daarom had hij dit ook zo graag mee willen maken. Gelukkig heeft hij de dienst naderhand wel kunnen beluisteren en Lerato liet ook nog even wat van zich horen, dus zonder beeld was het duidelijk dat zij er ook bij was. Wat achteraf ook wel jammer was, dat we geen foto hebben gemaakt van het moment bij het doopfont.
Na het dopen ging Ditta met Lerato naar huis, dus konden we het niet even over doen, maar de dominee wilde haar toch ook graag nog eventjes zien en is daarom met ons uit kerk mee naar huis gegaan en wij hebben meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om Lerato toch even samen met de dominee op de foto te zetten.
Inmiddels was het in (en om) huize Van der Toorn een gezellige drukte, want heel de familie ging ook mee naar huis. Fantastisch dat het zo heerlijk weer was, want zo werd het een zomers tuinfeest.
                   
En zondagmiddag keerde de rust weer...
 

Lerato heeft al vanaf het eerste moment dat we haar kregen de drang om te gaan staan. Ze heeft zulke sterke beentjes. In de box trok ze zich steeds weer op en ja hoor: Lerato staat in de box. Ze deed niets anders meer dan zich optrekken en staan en de box rondlopen. De speeltjes waren totaal niet meer interessant. Dit werd toch wel een beetje gevaarlijk, want voor je weet kukelt ze voorover. Dus de box is omlaag. Lerato maakte er geen enkel probleem van en ging heerlijk zitten te spelen met haar speeltjes. Maar nog geen dag later, op woensdag, had ze het weer voor elkaar en ze kon zich weer optrekken en stond trots in de box te zingen. Maar nu kan ze zoveel dribbelen in de box als ze wilt, ze zal er nu niet zo gauw uitvallen.
     
 
En wat is het toch heerlijk om met dat mooie weer op stap te gaan. Lekker wandelen, winkeltjes kijken, kletsen en zingen! Vrijdag zijn we met Corine, Betty en neef Nick gaan shoppen in Alphen. Winkel in, winkel uit... en Nick en Lerato lieten zich rijden en vonden alles best. Wat zijn ze lief geweest! Een hele dag op stap, zonder te mopperen. Voor herhaling vatbaar dus ;-))! 
                     

Zaterdag ging Willy voor het eerst weer een dagje werken bij Teun in de viswinkel. Dus Kees had ook voor het eerst een echte 'pappadag'. Tijdens een fietstochtje kwam hij ook even met Lerato in de winkel langs. Heel leuk om haar tijdens het werk even te kunnen zien. Pappa Kees heeft zich wel weten te vermaken met Lerato. Maar toch had ze er een beetje moeite mee dat mamma heel de dag weg was. Niet zo vreemd ook. Vanaf het moment van overdracht zijn mamma en Lerato onafscheidelijk geweest.

De tijd vliegt, vooral met dat mooie weer. Want er is weer een week voorbij en de zondag begon wederom met een stralendblauwe lucht. Wat is er dan heerlijker om in een badje er een groots waterballet van te maken. Lerato is gek op water. Zowel onder de douche als in bad is een feestje voor haar. Dus in de tuin kon ze naar hartelust spartelen, spetteren en poedelen (zonder dat alles, maar dan ook alles nat wordt, tot vreugde van mamma).
                    
                    

TERUG