APRIL DOET WATTIE WIL...

Jah, dat is een gezegde die niet zomaar verzonnen is. Aan het weer lag het deze keer niet, want april begon met een schitterend zonnig weertje. Echt fietsweer zou je denken. Dat waren dus ook onze plannen: op zondagmiddag heerlijk een rondje fietsen, natuurlijk met de nieuwe fiets en Lerato voorop.
Willy kwam 's morgens uit de kerk thuis en Kees zei dat hij vermoedde dat Lerato koortsig was, want ze was zo warm. Toen we haar uit bed haalden, na haar slaapje en de temperatuur gemeten hadden, bleek inderdaad dat ze dik 39 graden was. En nog was ze vrolijk en at en dronk ze zoals normaal. Het enige verschil was dat het lichtje nu iets eerder uitging, dat ze wat sneller moe was. Logisch. Gelukkig ging het eten goed en met name het drinken, want dat is natuurlijk het belangrijkste. En zo zie je maar, ons fietstochtje ging dus niet door.
Zondagmiddag zouden we ook naar de verjaardag van Ans gaan. Ook daar keken we naar uit. Kees is toen maar alleen gegaan. Voor Ans was dit wel een heel bijzondere verjaardag. Een mijlpaal in haar leven! Daarom vanaf deze plek: nog van harte gefeliciteerd, Ans! 

  
Ziek of niet ziek, Lerato is altijd in voor gekkigheid.

Op maandag en dinsdag had Lerato nog steeds koorts. Gelukkig was dinsdag de koorts gezakt net onder de 39 graden, dus er zat iets verbetering in. Maar ons poppetje bleef gewoon lachen, hoor!

Woensdag was ze eindelijk koortsvrij en daarom gauw maar even naar buiten, het zonnetje in en natuurlijk wat boodschapjes doen.

Donderdag waren we bijna heel de dag buiten de deur. 's Morgens zijn we naar de stad geweest. Gewoon heerlijk, moeder en dochter lekker shoppen. Lerato kijkt wel mee in de winkels. Af en toe laat ze de dames in de winkel meegenieten van haar zangkunsten, waardoor ze natuurlijk alle aandacht krijgt. Het is inderdaad waar dat je met een donker meisje op pad gewoon een bezienswaardigheid bent. Normaal gesproken vielen we niet op, maar nu loop je niet zomaar onopgemerkt in de stad. Geef niets hoor, op deze mooie meid zijn we supertrots en ze hoort bij óns, dus kijk maar fijn!
's Middags na het slaapje waren we uitgenodigd op de verjaardag van Max, die alweer acht jaar werd. Grote vent wordt het! Het was een gezellige drukte en overal waar kinderen zijn, kijkt Lerato haar ogen uit. Het is zo apart dat ze zo op kinderen reageert. Ook wanneer ze kinderen op televisie hoort, kijkt ze meteen op.
                            
Ze heeft overigens ook veel oog voor dieren. Ze wordt vast een grote dierenvriend. De katten in huis vindt ze super interessant en het is helemaal gezellig als er eentje naast je in de box ligt. Vooral die staart...
                         
                         
                          Lopen zal niet zolang meer duren...

TERUG