HET VOORSTEL

HOERA: EEN DOCHTER EN ZUSJE !!!

Eindelijk mag heel de wereld haar zien, ons meisje, onze Owami:

Hier is ze dan...onze kleine schat!

Dinsdagmorgen 7 juli (exact vier weken na polsing), rond half 11, gaat de telefoon, Marjolein. Ze mag het voorstel doen, want Justitie heeft zijn goedkeuring gegeven. Dat is snel! De verwachting was dat dat pas donderdag zou zijn. Geweldig!! Marjolein vertelde heel veel over Owami, hoe ze is, wat ze graag doet... Zo leuk om nu wat persoonlijke details van haar te horen. Wij hadden eerder al een foto van Owami gekregen en hadden natuurlijk het medisch rapport. Maar we waren toch ook zo nieuwsgierig naar het meisje wat bij dit plaatje hoort en dan valt eigenlijk heel dat medisch dossier op de achtergrond. Dat ís Owami, dat hele verhaal hoort bij haar.
Het was ook erg leuk om bepaalde eigenschappen van Owami te horen, wat heel herkenbaar is bij Lerato; echt zusjes !!!
Het backgroundrapport kregen we gemaild. Daar stonden nog meer foto's in. Zoooo leuk! Helaas krijg ik het niet voor elkaar om ze hier te uploaden...helaas... máár we zullen het goedmaken hoor! De camera gaat mee naar Zuid-Afrika en we zullen haar op alle mogelijke manieren vastleggen. Ik zou zeggen: houd de site in de gaten!
KLIK HIER om naar DAGBOEK VAN DE REIS te gaan (met voorbereidingen op de reis).

En dan gaat de telefoon...
Op dinsdagmiddag laat (9 juni), het was half zes geweest, Willy stond op het punt om de pannen op het vuur te zetten...ging de telefoon... 'Ah nee, een privénummer, laat maar gaan want dat zijn toch van die zeuren waar je niet vanaf komt. Helemaal geen zin in én geen tijd voor.' Maar de telefoon bleef maar overgaan, dan toch maar opnemen: "Goedemiddag Willy, met Marjolein van Wereldkinderen. Ik wil graag wat met jullie bespreken." Oeps, dat was dus Marjolein!!!
De pannen bleven achteloos en vergeten op het aanrecht staan...

Lerato was al voor een dvd geïnstalleerd (dat is zo ideaal, als je rustig wilt koken en even geen aandacht aan Lerato kan schenken ;-)), dus dat kwam mooi uit. Gauw pen en papier uit de kast en schrijven maar...

Omdat het om een polsing gaat, wordt er dus niet verteld of het om een jongen of meisje gaat en alle info wordt achtergehouden. Het gaat in eerste instantie alléén om het medisch probleem.
Enfin, het was best een heel verhaal wat Marjolein vertelde. Wij zullen hier niet uitgebreid op door gaan (hoofdzakelijk in het belang van het kindje), maar héél kort samengevat komt het er op neer dat het kindje met 11 maanden bij Abba terecht is gekomen, ernstig ondervoed en daardoor een enorme achterstand in de ontwikkeling heeft opgelopen. Maar tijdens het half jaar dat het kindje in het tehuis zit, maakte het al een enorme inhaalslag. We kregen een zeer uitgebreid medisch rapport gemaild. Dat is natuurlijk allemaal in het engels, dus we waren die avond wel even zoet om het door te spitten, vooral ook met al die medische termen.
Met dit rapport zijn we bij een kinderarts terecht gekomen die het voor ons wilde bekijken, na een week van ongeduldig wachten, praten, denken, bidden, fantaseren, dromen, wakker liggen... belde de kinderarts aan het einde van de middag. We hebben heel uitgebreid met haar gesproken. Het was erg prettig dat ze (ondanks dat haar werkdag eigenlijk allang voorbij was), toch in alle rust het rapport met ons heeft doorgenomen. Ze vertelde ons niet heel veel nieuws, maar bevestigde duidelijk onze vermoedens en gedachten.

We hadden natuurlijk al een week kunnen nadenken, maar eerlijk gezegd was ons besluit al genomen op die dinsdagavond na het telefoontje van Marjolein. Het spreekt voor zich dat we eerst de bevindingen van een deskundige af wilden wachten en alle info even laten bezinken. Daarna konden we ons afvragen of we inmiddels op andere gedachten waren gebracht...en wij wisten allebei zeker: dit kindje hoort in ons gezin, wij willen graag voor dit kindje gaan zorgen en het overladen met alle liefde die het nodig heeft!!!
Nu het besluit voor ons echt vast stond, viel er een spanning van ons af. We hadden met Marjolein afgesproken dat we donderdag contact met haar op zouden nemen over ons besluit, maar voor ons was het woensdag al duidelijk. Tja, waarom zou je dan nog een dag langer wachten? Dus we hebben Marjolein woensdag het goede nieuws verteld. Ze was erg blij, want dit kindje was de afgelopen week ook vaak in haar gedachten geweest.

Toen mocht ze ons ook vertellen dat het een meisje is en de naam Owami draagt. Wow, nog een meid, een zusje voor Lerato!!!!
Owami is geboren op 29 oktober 2007 en verblijft nu in Door of Hope in Johannesburg.

In Zuid-Afrika gaan ze het voorstel in orde maken, er moet daar nog één en ander geregeld worden, oa de rechtbankzitting, en als alles gaat zoals ze hebben gepland, dan kunnen we op 17 juli afreizen naar ons meisje.

We zitten met smart nog te wachten op een foto, we zijn zooooo benieuwd wel koppie achter dit hele verhaal schuilt! Hopenlijk krijgen we maandag een plaatje van Owami te zien...en natuurlijk mag iedereen haar dan zien! Maar nog eventjes geduld dus...