DAG 22
Donderdag 6 augustus 2009 - Er zijn kindertehuizen en kindertehuizen...
Vanmorgen was het vroeg dag, want Marty zou ons om negen uur ophalen om de twee kindertehuizen te gaan bezoeken. De boodschappenpakketten, kleding, bellenblaas en ballonnen hadden we gisteravond allemaal al klaargemaakt, dus dat konden we zo inladen.
Allereerst reden we naar Lambano. Dat is in Germiston, een buitenwijk van Johannesburg. Voor ons bekend terrein, want 2,5 jaar geleden zijn we hier ook geweest, toen we net onze Lerato hadden gekregen. En wat was het goed om hier weer terug te zijn! Helaas was Francine, de verzorgster van Lerato vrij. Maar andere verzorgsters wisten nog precies wie Lerato was en waren blij verrast hoe groot Lerato nu was geworden en hoe goed ze eruit zag. Lerato zag meteen al leuk speelgoed en andere kindertjes, dus die was verdwenen, in haar oude thuis.
 Ondertussen waren wij in gesprek geraakt met Vivian, de vrouw die Lerato aan ons overdroeg. Het was erg leuk om haar weer te ontmoeten en inmiddels had Owami ook een paar speelmaatjes gevonden, zo konden wij zonder kinderen verder rondgeleid worden. Het is zo bijzonder knap hoe deze mensen met zo ontzettend weinig middelen, zoveel goeds doen! Dit werk doen ze ook niet om te werken, maar dit is gewoon een manier van leven, anders is het niet te doen. Er was niet veel veranderd in Lambano. Er was ruimte omgeturnd tot een soort van hospice. Stelt niets voor hoor, een kamertje met een paar bedden, afgezonderd van de andere kamertjes.
Erg aandoenlijk om die zieke kindertjes hier apatisch te zien liggen en zitten, zo triest en zo uitzichtloos. Als je je hand geeft, pakken ze 'm vast en willen je hand niet meer loslaten, ze zijn zo blij met een klein beetje aandacht.
Ook Lynn kwam nog even kijken naar Lerato, ze herkende haar meteen, want ze vond Lerato in haar gezicht niets veranderd. Echt ontzettend leuk dit weerzien! We hebben de boodschappen, kleding en speelgoed overhandigd. Ze waren er erg blij mee en een aantal kinderen kregen meteen al een potje bellen-blaas, waar ze dolgelukkig mee waren.
 
Nadat we afscheid hadden genomen van Lambano, zijn we doorgereden naar Door of Hope in Johannesburg. Dat is niet zover verwijderd van Lambano, dus mooi in één keer te doen.
Nog vol van de indrukken van Lambano kwamen we bij Door of Hope binnen. We werden verwelkomd door Beth en later kwam Stepanie ook. We hadden Owami meegenomen en waren erg benieuwd hoe ze zou reageren. Toen ze Stephanie zag, reageerde ze opeens heel enthousiast en spartelde ze in Willy's armen om naar Stephanie te gaan. Maar toen Stephanie er niet op reageerde, werd ze weer rustig.
We werden door Stephanie rondgeleid. Het was goed om te zien waar Owami de afgelopen tien maanden heeft gewoond. Het is ons duidelijk geworden dat niet ieder kindertehuis hetzelfe is. Wat een luxe is dit vergeleken met Lambano! Vanwege de vele adopties vanuit Door of Hope komt daar ook veel meer geld binnen. Vanuit Lambano wordt er zelden geadopterrd, want daar wonen voornamelijk kinderen met HIV.
We hebben na de rondleiding nog even gesproken met Stephanie en zijn daarna weer richting huis vertrokken. Het was een emotioneel afscheid met Stephanie. Het is zo'n goede meid en doet zó goed werk!
 in de middag kwam Lizl bij ons langs om het paspoort voor Owami af te geven. Nog even gezellig gebabbeld en ook van haar definitief afscheid genomen.
Zo zijn wec ons langzamerhand aan het losmaken van dit land en deze geweldige mensen.
Even later stonden Marc en Joukje op de stoep en waren de Noren ook weer thuis gekomen van een dagje uit. Met elkaar zij we naar Café 41 gegaan om daar gezellig met elkaar te gaan eten als afscheid en omdat Veerle nu officieel een Jansen is, dat was ook een feestje waard!!
En dat was het dan...bijna... nog één nachtje en nog één dagje en dan is het echt voorbij. Morgenavond om half acht zal Marty ons ophalen. Wij reizen samen met Svein en Synnove, zij gaan via Amsterdam. Dus dat afscheid komt gelukkig later pas.
Morgenochtend eerst de boel opruimen en inpakken. Dat zal nog een kunst worden met al die extra kilo's, maar dat zien we morgen wel weer. Eerst genieten van onze laatste nachtrust in South-Africa!!
TERUG
|
